· 

Hoe gaat het met mij? | December 2020

Hoe gaat het met mij? | December 2020

Ja hoe gaat het nou met mij?Dit keer een persoonlijke blogspot. In Mei 2019 ben ik de Seinkliniek ingegaan. Het klinkt heftiger dan het is. De kliniek is voor mensen met epilepsie, slaapproblemen of aanverwanten eraan. Ik ging erin omdat ik van medicijnen wilde veranderen. Maar het op- en afbouwen van medicijnen is bij mij altijd een probleem geweest. Altijd had ik erge bijwerkingen, zoals dubbelzien. Zodat ik niet meer normaal in het gezin kon functioneren. Nu zijn we ruim een jaar verder, we zitten in December 2020. Hoe heb ik mijn pad bewandeld?

Kliniek

Voor ik de kliniek in ging had ik toch wel bepaalde gedachtes bij het verblijven in het gasthuis. Ik zag al mensen voor me die heel de dag neer zouden vallen. Maar gek genoeg was dit helemaal niet het geval. Ieder had een eigen kamer en de één zat er voor een paar dagen de ander voor drie weken. Wat je gezamenlijk deed was eten en de rest kon je zelf invullen. Gek genoeg heb ik er heel veel gelachen met mensen die ik helemaal niet ken. Totaal heb ik er 3 weken gezeten. En ja na drie weken valt er wel eens eentje neer maar gek genoeg handelde ik meteen zoals het in het protocol beschreven stond. Iedereen uit de kamer en de verpleegster erbij. 

De psycholoog

In de kliniek kwam er ter sprake dat ik last had van angsten. Hoezo vroeg ik me af? Ja ik kon niet zonder mijn epilepsie afrem-spuit zoals ik het maar noem. En ja het werden er steeds meer per week. Maar hé verder was ik oké. De kliniek gaf mij het advies om met de psycholoog te praten. Die komt dan op afspraak op je kamertje. Helemaal niks vond ik het. Ik ging geestelijk en lichamelijk op slot. Tijdens het gesprek kwam er wel iets uit, maar het gesprek verliep niet soepel. En ik werd misselijk, zo misselijk dat ik mijn beschuitje niet op kreeg. Achteraf een duidelijk stress signaal wat ik duidelijk herken.

Toen ik helemaal happy weer naar huis ging besloot ik toch verder te gaan met een psycholoog. Deze kreeg ik via de kliniek aangewezen. Maar daarvoor moest ik wel in de rij wachten. Totaal heb ik vier maanden moeten wachten. Wat voor mij er lang was. Want vanuit de kliniek was duidelijk dat ik drie strubbelingen had. 

  • Ik was te beschermend opgevoed en zat nog steeds in de kind-rol
  • Ik had een trauma opgelopen van mijn grote epileptische aanvallen
  • Mijn pest verleden had me geen goed gedaan

Op gesprek

Na vier maanden kon ik op gesprek komen. Bloed spannend, maar o zou vertrouwd. Het was een rare belevenis. De vrouw was confronterend en lief voor me, en dreef me soms tot huilen aan toe in een hoekje. Maar het was goed alles kwam boven water. Want ja ik werd steeds meer een kasplantje. Ik durfde niet met het openbaar vervoer vanwege de epilepsie. Ook durfte  ik nu niet wat te kopen vanwege het pinnen, help dadelijk wist ik mijn pincode niet meer vanwege de epilepsie. Of zat hier toch het pest -trauma achter, wilde ik niet in het openbaar voor joker staan? Alles bleek met elkaar verweven.

En ik was mijn eigen identiteit kwijt vanwege mijn moeders stemmetje die in continu hoor, die geeft mij opdrachten ("Maak de keuken super schoon als er visite komt") terwijl ik er zelf niet achter sta. 

Test

Na een uitgebreide test kwam er deels PTTS (Post Traumatische Stress Syndroom), 30 % depressief, trauma en stoornis? uit. Kortom veel om aan te werken! Psycholoog 1 had een andere baan gevonden dus kreeg ik een ander. Daar moest ik ook voor in de wachtrij want er is niet overal zo maar plek. Na drie maanden kon ik terecht. Na veel praten (van dingen die ikzelf aan geef, waar ik tegen aan loop), en EMDR therapie voor mijn epilepsie.  Kan ik één jaar later zeggen dat ik veel meer inzicht in mezelf gekregen heb.

  • Ik weet waar de stemmetjes vandaan komen, en heb nu invloed erop. Ik kan mijn stress handelingen nu bijsturen. En zeggen oké niet de hele keuken schoon maken maar alléén het keukenblad,
  • Ik zie nu in dat mensen een grapje maken omdat het leuk is niet om mij belachelijk te maken,
  • Ik kan dingen sneller laten gaan, i.p.v. als een pitbull erin happen,
  • En een hele grote stap, ik durf weer de winkels alléén in en te pinnen,

 

Maar ik ben er nog niet, voor mijn gevoel begint het traject nu pas, want nu wordt het pittig., om de twee weken ga ik er heen. Zodra ik geweest ben, ben ik een week huilerig. Wat inhoudt dat je het proces aan het verwerken bent. Zwaar voor mezelf en het gezin, maar het bloggen ga me fijne afleiding. De EMDR therapie voor de epilepsie heeft ervoor gezorgd dat een ander trauma naar boven is gekomen, eentje waar ik eigenlijk nooit over gesproken heb.

Trauma

Opeens komt mijn trauma van vroeger toen ik een jaar of twee was naar boven. Toen ik erg ziek was kreeg ik een beenmergpunctie. Dit is een methode waarbij ze met een dikke naald je heup in gaan om te kijken naar rode en witte bloedcellen. Vroeger kreeg ik wel eens een pijnlijk gevoel aan mijn rechter heup als ik erover vertelde. Dus sprak ik er weinig over, ik kon er ook niet veel over na vertellen. Nu krijg ik flashbacks. Ik zie mezelf kronkelend op een bed/tafel liggen in het ziekenhuis. Met mijn moeder aan de rechterkant. En ik schreeuw het uit. De heup-pijn is nu opeens heel de dag aanwezig. Hoe en waarom ik kan er geen antwoord opgeven. Maar dit tasje heeft dus ook in mijn rugzak gezeten.

Nu (december 2020) in mijn EMDR  therapie epilepsie afgerond. Waar eerst mijn spanning bij een epilepsie een negen was, is het nu een nul. Hoe is het mogelijk. Alleen de lichte epileptische aanvallen heb ik nog. Waarvan één rare stroming door mijn arm, de spuit heb ik zo goed als niet meer nodig. Alleen bij aanvallen waarbij ik niet kan praten en niks begrijp gebruik ik ze nog. En zo sluiten we het jaar zeer geslaagd af. Mocht je angsten hebben voor wat dan ook dan is EMDR therapie zeker een aanrader.

Nu op naar de pest EMDR deze wordt weer door een andere instantie gegeven, (weer in de wacht) maar ik verwacht elk moment opgeroepen te worden.

Mijn pad is nog niet bewandeld, maar ik ben een heel eind op weg, mijn rugzak wordt steeds leger, en ik kan weer genieten!

 

Ken jij iemand met angsten, en hoe is het nou met jou? Ben jij open?

 

Reactie schrijven

Commentaren: 22
  • #1

    rachel (woensdag, 16 december 2020 09:20)

    je hebt me nog al een aardige lijst :( k ben heel open over mijn anorexia en ben daar blij om. heb daarvoor een website opgestart en ondertussen jongeren gaan helpen
    https://lafamiliab.nl/

  • #2

    Lodi (woensdag, 16 december 2020 10:12)

    wat heftig allemaal en wat super goed dat je er mee aan d gang bent gegaan. Ik kan me voorstellen dat er veel naar boven is gekomen, de laatste tijd. Ik ben open in mijn gezin en familie, maar naar buiten toe niet altijd hoor.

    https://lodiblogt.nl

  • #3

    Felice Veenman (woensdag, 16 december 2020 11:23)

    Chapeau! wat ben jij dapper dat pad op gegaan en wat ben je al ver gekomen, ik heb het met groeiende bewondering gelezen! Ik wens je veel sterkte met het volgende traject, maar ik wete zeker : jij gaat het wel redden

  • #4

    Alexandra (woensdag, 16 december 2020)

    Heftig jaar. Maar mooi om te lezen dat het je uiteindelijk zoveel goeds heeft opgeleverd. Goed bezig, topper.

  • #5

    Monique (woensdag, 16 december 2020 18:30)

    Heel heftig! Ik wens je heel veel sterkte met alles en hoop dat 2021 een mooi jaar wordt voor je.

  • #6

    Jouvence (woensdag, 16 december 2020 21:37)

    Wat heftig zeg! Fijn dat het beter gaat. Ik ben vrij gesloten qua persoon, mede door een pest verleden.

  • #7

    Minke (donderdag, 17 december 2020 09:19)

    Wat goed dat je het aan hebt gepakt. Het kan idd heel heftig zijn met iemand te praten, maar wat fijn dat het gelukt is. Behalve die wachttijden, zo jammer. Maar je bent er gekomen. Daar mag je trots op zijn. Ik wens je een mooie 2021

  • #8

    henk (donderdag, 17 december 2020 11:24)

    Heftig verhaal, en ook de frustratie dat je 7 maanden kwijt bent geraakt aan het wachten op een psycholoog. Maar heel positief dat je nu in een traject zit waar je zelf het gevoel hebt dat het je echt veder helpt. Heel veel succes!

  • #9

    Tania (donderdag, 17 december 2020 12:37)

    Dat klinkt allemaal heel heftig. Ik kan je alleen maar veel succes wensen

  • #10

    Tessa (donderdag, 17 december 2020 18:47)

    Jeetje wat heftig allemaal. Heel veel succes!

  • #11

    Nicole Orriëns (vrijdag, 18 december 2020 10:35)

    Naomi van het blog Hoofdtaal schrijft ook regelmatig hierover. Misschien vind je haar verhaal wel interessant. Het is te vinden op hoofdtaal wordpress com

  • #12

    Corrina (vrijdag, 18 december 2020 13:43)

    Heftig en mooi dat je het wil delen
    En dat je eraan werkt
    Ik ben een open boek gast het goed mag men het weten gaat het minder ook

  • #13

    Monique (zaterdag, 19 december 2020 11:59)

    Wat super heftig en wat vertel je het goed. Mooi dat je het wilt delen, het kan een heleboel mensen helpen denk ik.

  • #14

    Beauty Treasures (zaterdag, 19 december 2020 15:13)

    Mooi dat je er zo open en eerlijk over kan praten. Lijkt me niet evident en zeker niet altijd gemakkelijk. Bedankt om dit te delen.

  • #15

    Wanda (zondag, 20 december 2020 12:42)

    Allereerst mijn respect dat je er zo open over bent en dat je daarmee ook anderen helpt om er mee aan de slag te kunnen gaan. Ik ben zelf vrij gesloten, maar voor mijn ouders, vriend en een goede vriendin ben ik vrij open.

  • #16

    Manon (zondag, 20 december 2020 20:23)

    Wat een heftige mentale reis heb je afgelegd. Hoop volgend jaar een nóg mooiere blog te lezen over hoe het dan gaat.

  • #17

    Gabrielle - Globegirl (maandag, 21 december 2020 11:44)

    Wat een metamorfose heb jij doorgemaakt, geweldig dat je nu geen stress ervaart bij een aanval. Ik ben open en heb momenteel geen last van angsten gelukkig.

  • #18

    Alexandra (maandag, 21 december 2020 11:44)

    Wat fijn dat een psycholoog je zo verder heeft kunnen helpen. Geeft weer ruimte en maakt dat ik weer zon heb om.... Is mijn ervaring.

  • #19

    Gea (dinsdag, 22 december 2020 07:30)

    Wat een verhaal. Ik herken dat beschermd opgevoed heel goed. Ik heb er ook nog steeds dagelijks last van. Maar het gaat nu met therapie wel steeds wat beter

  • #20

    Melanie Hoogvliet (dinsdag, 22 december 2020 10:09)

    Wat heb jij dit jaar ontzettend veel stappen in de goede richting gezet. Therapie is voor veel mensen een grote drempel maar kan zoveel betekenen. Je mag trots zijn op jezelf.

  • #21

    Mitchel Kleuver (donderdag, 24 december 2020 18:35)

    Zo heerlijk om te lezen dat je zoveel stappen hebt kunnen zetten dit jaar. Dat is echt een groot goed. En het lijkt me heel fijn om zoveel (nieuwe) inzichten over jezelf te krijgen.

  • #22

    Caroline (zondag, 27 december 2020 12:51)

    Ik ben zelf een gesloten persoon en ik vind daarom heel knap en dapper dat je zo open bent over wat er allemaal op jouw pad is gekomen en wat dit met je heeft gedaan.